Różnice między labrador retrieverem i golden retrieverem pod kątem wykorzystania w terapii z udziałem psa i jako psy asystujące. Carlos z Zagłębia, zdjęcie: Ireneusz Lelonek, właściciel; Agnieszka Tulej, foto: Adsum Predyspozycje fizjologiczne: Pies asystujący dobierany jest pod kątem wysokopienności oraz pod względem długości kufy. Psy wysokopienne są szczuplejsze i wyższe, a przez to zwinniejsze, natomiast pies posiadający długą kufę ma lepsze predyspozycje do podnoszenia przedmiotów z ziemi, również jego wrażliwość węchowa jest większa, co pozwala na pilniejsze rozróżnianie zapachów przedmiotów, które musi podawać. Doborem goldenów do pracy pod względem fizjologicznym rządzą się takie same prawa, jak przy doborze labradorów. Różnica jest taka, że w Polsce hodowle labradorów nastawione są na określony wizerunek psa wystawowego (pies mocny w swojej budowie, zwarty, umięśniony, nie wysoki), co stoi w sprzeczności z wymaganiami stawianymi psom asystującym. Tak więc znalezienie osobnika o wymienionych powyżej cechach (wysokopienny długokufowiec) jest bardzo ciężkie. W hodowli goldenów natomiast, stawia się raczej na psy o delikatnej budowie. Tak więc znalezienie psa o pożądanych cechach, jest łatwiejsze. W terapii z udziałem psa o wyborze decydują przede wszystkich cechy psychiczne, a nie eksterier zwierzęcia. Przydatne okazują się zarówno psy małe, jak i duże, małego psa łatwiej wziąć na kolanach, na dużego można podopiecznego położyć. Między labradorem i goldenem w tym względzie również nie ma większych różnic. Zauważyłam, jednak, że w niektórych przypadkach czarne labradory wzbudzają u dzieci (i rodziców) mniejsze zaufanie, a czasem początkowy strach. Myślę, że jest to związane ze stereotypem „złego wilka”, który jest czarny oraz duży i którym starszy się/straszyło dzieci, jak również może kojarzyć się z psami typu rottweiler, owczarek niemiecki, doberman, które niestety nie cieszą się (z winy nieodpowiedzialnych ludzi) opinią bezpiecznych psów w społeczeństwie. Poza tym oczy u takiego psa są mniej wyraziste niż u psa o biszkoptowej sierści, co również może powodować mniejszą chęć kontaktu z psem. Jest to jednak jednostkowe i nie stanowi podstawy do dyskwalifikacji czarnej maści labradorów z terapii z udziałem psa. Psychika: Jest to bardzo istotna sprawa. Psy wybiera się na etapie 5 tygodnia życia. Dobrze jeśli w hodowli przeprowadzana była Wczesna Neurologiczna Stymulacja. Mioty z których brany jest pies powinny być wyrównane. Daje nam to większe szanse na wybór psa zrównoważonego. Psiak wybierany jest podczas przeprowadzanych testów kompetencyjnych, przy czym zazwyczaj testy takie są powtarzane po ok. 1-2 tygodniach. W pracy „przy wózku” bardziej sprawdzają się labradory jako psy silniejsze psychicznie. Są dwie przeszkody, które rysują się na ich ścieżce do pracy psa asystującego: 1) Dysplazja stawów – jest to zmiana fizjologiczna, którą usuwana jest chirurgicznie i po takim zabiegu pies wraca do szkolenia. Są dwie szkoły doboru pod tym względem psa. Pierwsza mówi: bierzemy psa najlepszego pod względem predyspozycji, jeśli będzie dysplazja, to się ją wyleczy. Druga szkoła: szukamy psów zdrowych po świetnych rodzicach. 2) Niedoczynność tarczycy: choroba całkowicie dyskwalifikująca psa z pracy. Niestety dziedziczna. O ile w przypadku dysplazji przeprowadzane są obowiązkowe badania, to w przypadku tarczycy wychodzi to podczas życia psa. Za niedoczynnością idą: nadpobudliwość, alergie, zapalenia uszu itp. Pies do końca życia przyjmuje Euthyrox. Niestety niedoczynność jest coraz częściej diagnozowana u labradorów w wyniku nieodpowiedzialnych krzyżówek. Goldeny natomiast, częściej przeżywają tzw. kryzys 5 miesiąca. Objawia się to lękliwością, która jest jakby niezależna od dotychczasowego przebiegu szkolenia psa (nawet jeśli szczenię było doskonale socjalizowane i szkolone metodami pozytywnymi). Niestety, takie zjawisko całkowicie eliminuje psa z pracy przy wózku, gdyż nawet jeśli uda się instruktorowi ustabilizować emocjonalnie psa, to niestety istnieje spore prawdopodobieństwo, że lęki powrócą przy przekazaniu psa osobie niepełnosprawnej. Oczywiście goldeny także dotyka dysplazja. Ponadto, są one wrażliwsze pod względem odpornościowym (alergie, przeziębienia). W terapii odporność psychiczna psa jest bardzo ważną cechą, na zajęciach może zdarzyć się wiele nieprzewidzianych sytuacji zarówno związanych z otoczeniem, jak i samym podopiecznym. Pies musi być pewny i przewidywalny w takich moich obserwacji wynika, że labradory lepiej reagują na zmianę przewodnika, goldeny bardziej związują się emocjonalnie z przewodnikiem i gorzej znoszą rozstanie z nim. Co nie znaczy, że labradory wcale nie tworzą więzi z przewodnikiem, jedynie lepiej znoszą jego zmianę np. podczas szkolenia. Istotne jest również to, że goldeny częściej i chętniej szukają kontaktu fizycznego z człowiekiem niż labradory, co może być zarówno plusem, jak i minusem, w terapii z udziałem psa zależy od wykorzystania tej cechy pod kątem zajęć z konkretnymi podopiecznymi. Znamienne jest, że u obu ras świetnym motywatorem w pracy i szkoleniu jest „smakołyk”, psy te należą do mało wybrednych pod względem pokarmu (choć mogą być osobnicze wyjątki, częściej wśród goldenów). Stanowi to nie lada problem dla właścicieli, zwłaszcza na spacerze, gdy pies może podjąć z ziemi coś niebezpiecznego dla zdrowia lub życia. Mimo to cecha ta ułatwia szkolenie, gdyż pies dla zdobycia nagrody w postaci jedzenia zrobi niemal wszystko, podobnie jak w późniejszej pracy. Uważać należy jedynie na skłonności obu ras do nadmiernego tycia, dlatego ustalając dawkę dzienną należy uwzględnić smakołyki wykorzystywane w pracy/szkoleniu. Obie rasy to aportery, mają genetycznie uwarunkowaną umiejętność przynoszenia przedmiotów do człowieka. Zdolność ta stanowi kolejny świetny motywator wykorzystywany w szkoleniu oraz pracy z psem. Pielęgnacja: Goldeny ze względu na gęstą i długa szatę trzeba często i dokładnie wyczesywać. Jeśli pies jest asystentem w zależności od ograniczeń ruchowych czy ogólnie fizycznych osoby niepełnosprawnej pielęgnacja jest łatwiejsza bądź trudniejsza a czasem wręcz niemożliwa. W terapii dłuższa szata ma swoje zalety, psy takie mają bardziej „przyjazny” wygląd, miękka, gęsta sierść wywołuje miłe doznania dotykowe (chociaż czasem wręcz odwrotnie, podopieczny może nie znosić dotyku długiej sierści, wtedy lepiej sprawdzi się pies o krótszej sierści), może służyć w ćwiczeniach manualnych (zapinanie spinek, nakładanie kolorowych gumek, czesanie itp.) Labradory posiadają krótki i szorstki włos z bogatym podszerstkiem. Pielęgnacja szaty labradora jest łatwiejsza niż szaty goldena. Wadą jest nadmierne linienie. Anna Wortal ( ) Tekst został napisany przy wsparciu Katarzyny Sterne–Nałęcz, behawiorysty zwierzęcego, Kasiu, dziękuję!Zobacz 3 odpowiedzi na pytanie: Mieszaniec labradora z wilczurem. Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty, web
Labrador to na chwilę obecną bez wątpienia jedna z najbardziej popularnych ras psów w skali całego świata. Trudno jednoznacznie stwierdzić, jakie są właściwe przyczyny tak ogromnej popularności i dlaczego to właśnie labrardor oraz Golden Retriever a nie inne rasy z grupy Retrieverów cieszą się tak dużym i międzynarodowym uznaniem. Predyspozycje Chociaż początkowo labrador był psem typowo użytkowym, obecnie właściwie nie używa się już tej rasy do polowań, czyli zgodnie z jej pierwotnym, historycznym przeznaczeniem. Labrador to na chwilę obecną przede wszystkim wszechstronny pies rodzinny i towarzyski, znakomity kompan spacerów, zabaw a także towarzysz dzieci. Jednak, pomimo że labradory od dawna nie są już wykorzystywane podczas polowań, przedstawiciele tej rasy nadal zachowali różne „historyczne” nawyki, o których właściciel powinien wiedzieć przed dokonaniem zakupu psa tej rasy. Warto również wiedzieć, że labradory często bywają używane jako psy użytkowe, lecz nie w polowaniach, lecz w innych obszarach. Co więc przyszły(oraz obecny) właściciel psa rasy Labrador powinien wiedzieć o charakterystce tych psów? Czy labrador jest psem łatwym w prowadzeniu czy może jednak przysparza pewnych problemów wychowawczych, a jeżeli tak, to jakie konkretnie są te problemy? Przyjrzyjmy się charaktertyce tej rasy nieco dokładniej i postarajmy się udzielić możliwie jak najbardziej wyczerpujących odpowiedzi na powyższe pytania a także rozjaśnić inne istotne kwestie związane z tą rasą. Labrador: historia rasy i klasyfikacja Labrador retriever to tradycyjna rasa użytkowa pochodząca z obszaru Nowej Fundalndii. Psy tej rasy były pierwotnie używane przede wszystkim w charakterze pomocników rybaków(aportowały sieci znajdujące się w wodzie a także rozmaite inne przedmioty). Po tym, jak rasa trafiła do Wielkiej Brytanii(druga połowa dziewiętnastego stulecia), psy tej rasy podobnie jak Golden Retrievery były powszechnie używane w polowaniach. Zadanie labrardora w trakcie polowanie było podobne do charakteru pracy tej pracy w początkach jej istnienia: pies miał aportować ustrzelonę przez myśliwego zwierzynę, w tym przede wszystkim ptactwo wodne(było to więc aportowanie z wody). Podobnie jak w przypadku wielu innych ras, dokładna genealogia rasy Labrador Retriever nie jest znana. Wiadomo, że psy te są spokrewnione z dwiem innymi rasami wywodzącymi się z historycznego obszaru Nowej Fundlandii, a mianowicie z Nowofundlandem oraz Landseerem. Kynolodzy zajmujący się historyczną genealogią labradora uważają, że pierwotnie nie istniał dokładny podział pomiędzy tą rasą a dwiema rasami wymienionymi powyżej, czyli Nowofundlandem oraz Landseerem. Istniały mniejsze psy użytkowe, używane przez rybaków do wyciągania lżejszych ładunków i rzeczy z wody, oraz psy o większym rozmiarze ciała, które aportowały cięższe ładunki oraz ze względu na dość silny instynkt terytorialny były używane również w charakterze psów stróżujących. Spekuluje się, że labrador pochodzi właśnie od pierwszej z wymienionych kategorii psów używanych dawniej przez rybaków na obszarze Nowej Fundlandi. Za tą hipotezą przemawia nie tylko rozmiar tej odmiany psów typu Retriever(labrador jest wyraźnie mniejszy i lżejszy, niż Landseer czy Nowofundland), ale także fakt, iż labradory są psami przeważnie pozbawionymi wyraźniej zaznaczonego instynktu terytorialnego. Pod względem klasyfikacji kynologicznej labdardor jest klasyfikowany jako przedstawiciel psów aportujących, płochaczy oraz psów wodnych. Przedstawiciele rasy Labrador Retriever podlegają próbom pracy. Labrardor: charakter Pod względem charakteru labrador należy do psów wyjątkowych łatwych w prowadzeniu. Psy tej rasy przeważnie są przyjazne, łagodne oraz bardzo pojętne, dzięki czemu mogą być wychowywane nawet przez początkujących hodowców, którzy nie mają żadnego doświadczenia z psami. Ze względu na swoją legendarną wręcz cierpliwość labdardory znakomicie nadają się również do zabaw z dziećmi. Dzięki swojej wyjątkowej pojętności uczenie labradora zazwyczaj nie stanowi żadnego problemu: pies ten szybko nabywa nawyków wpajanych mu przez właściciela oraz bardzo prędko uczy się niezbędnych komend. Labrador jest psem dość ruchliwym, zwłaszcza w młodym wieku. Z tego powodu psy tej rasy powinny mieć możliwość wybiegania się. Labradory bardzo często biorą udział również w różnego rodzaju psich sportach, takich jak obedience, flyball, agility, dogtrekking oraz tropienie. Psy te znakomicie nadają się również do towarzystwa w trakcie spacerów oraz przejażdżek rowerowych. Wychowanie labradora Jak wspominano, labrador jest psem łagodnym i raczej łatwym w prowadzeniu, co jednak nie oznacza, że przedstawiciele tej rasy są całkowicie pozbawieni kłopotliwych dla właściciela nawyków. Przede wszystkim, labradory wprost uwielbiają się kąpać. Oznacza to, że jeżeli podczas przechadzki będziemy mijać jezioro, staw, rzekę lub strumyk możemy być niemal pewni, że nasz pies skorzysta z okazji i niemal natychmiast wskoczy do wody. Oprócz tego, niektórzy przedstawiciele rasy labrador(zwłaszcza same), mogą wykazywać pewne pozostałości instynktu myśliwskiego, podobne do tego, jakim charakteryzują się harty, tyle, że znacznie mniej nasilonego. Młody labrador może być więc skłonny do gonienia mniejszych zwierząt, jednak niekoniecznie w celu zrobienia im krzywdy. Karma dla labradorów Kliknij i sprawdź ceny! Labrador: wygląd, waga i umaszczenie Według kryteriów przyjmowanych przez światowe organizacje kynologiczne, pies rasy labrador powinien odznaczać się następującymi cechami fizycznymi: 1. Wzrost w kłębie: 56–57 cm dla psów oraz 54–56 dla suk 2. Waga: 30-36 kg dla psów oraz 25-32 kg dla suk 3. Umaszczenie: czarne, biszkoptowe lub czekoladowe(dopuszczalne są różne odcienie tych kolorów) 4. Ogólna budowa ciała: szeroka klatka piersiowa, dość masywna konstrukcja, szeroka szczęka, mocne kończyny Oczywiście, tak samo jak w przypadku wielu innych ras, tylko pewna część labradorów spełnia powyższe kryteria. Psy czasami bywają wyższe i cięższe, niż dopuszczają to kryteria wystawowe, suki zaś nierzadko charakteryzują się niższym wzrostem oraz wyraźnie przysadzistą budową. Jeżeli jednak pies waży ponad 45 kilogramów a suka ponad 40, należy zasięgnąć porady weterynarza odnośnie żywienia oraz zapobiegania ewentualnym chorobom(labradory są z natury dość podatne na choroby stawów oraz kości, a zbyt wysoka waga psa stanowi w tym przypadku czynnik ryzyka). Labrador: zdrowie, choroby i pielęgnacja Labradory są psami niewymagającymi bardziej zaawansowanej pielęgnacji. Warto jednak wiedzieć, że przedstawiciele tej rasy linieją dwa razy w roku. W okresie linienia sierść psa powina być dokładnie szczotkowana 2-3 w tygodniu. Labradory wykazują również naturalne tendencje do chorób oczu oraz zapaleń uszu, co bywa związane z częstymi kąpielami, do których psy tej rasy wykazują wyraźną predylekcję. Z tego powodu, pies powinien przynajmniej raz w roku być poddawany kontroli weterynaryjnej, zwłaszcza jeżeli często zażywa kąpieli w naturalnych zbiornikach wodnych. Labrador: zastosowanie użytkowe Chociaż psy rasy labrador nie są już używane do aportowania ani też w charakterze psów myśliwskich, to jednak ze względu na swoje zalety charakterologiczne przedstawiciele tej rasy często występują w roli psów użytkowych. Labradory najczęściej wykonują takie zadania, jak: przewodnik osób ociemniałych psy ratownicze psy wykorzystywane w dogoterapi psy używane przez policję oraz inne służby do wykrywania narkotyków Podsumowanie Labrador jest znakomitym psem rodzinnym, odznaczającym się pojętnością a także łagodnym, przyjaznym oraz cierpliwym usposobieniem. Psy tej rasy zachowały jednak niektóre naturalne dla siebie tendencje, dlatego nie powinny być traktowane jako typowe psy „kanapowe”. Labrador jest psem, który zwłaszcza w pierwszej połowie swojego życia potrzebuje dość sporej dawki ruchu, przy czym najlepszym rozwiązaniem są albo sporty dla psów albo zabawy wymyślone przez właściciela. Labradory nie wykazują instynktu terytorialnego ani obronnego, dlatego też nie mogą być wykorzystywane w roli psów obronnych lub stróżujących.
Rasy. Mieszanki Berneńskich Psów Pasterskich: 15 niesamowitych mieszańców berneńczyków. Berneński pies pasterski szybko zyskuje popularność poza Alpami Szwajcarskimi i American Kennel Club w 2019 roku, sklasyfikowała tę rasę jako 22 nd najpopularniejsza rasa psów w Ameryce. Podobny do Golden Retriever miesza się Berneński Pies Golden Retriever a Labrador Retriever- różnice Uwaga! Artykuł w trakcie wymiany zdjęć, prosimy o cierpliwość Często się zdarza, że gdy jestem na spacerku przechodzący ludzie patrzą na mnie z zachwytem (w końcu jestem śliczna!) i głaszcząc mówią: „jaki piękny Golden Retriever/goldenek”. A ja wtedy się do nich przytulam i udaję zawstydzenie (w końcu jestem też bardzo skromna). I bardzo, bardzo mi wtedy miło i jestem bardzo szczęśliwa. Gorzej jest, gdy jestem z rodzicami na spacerze, a tu podchodzi (może i też zachwycony mną, nie wiem…) bezsierściowiec i pyta: „Czy to Labrador Retriever?”. Fakt, jesteśmy kuzynami, ale nazwać goldenka- labradorkiem, czy odwrotnie, to tak samo jak małpeczkę porównać z człowiekiem, albo człowieka z małpką. W końcu oba gatunki należą do naczelnych, czy jakoś tak… Miłe??? Nie sądzę… W związku z powyższym postanowiłam opisać Wam jak można odróżnić psa rasy Labrador Retriever od Golden Retriever, żebyście już więcej nie zrobili żadnemu labradorkowi przykrości nazywając go goldenkiem i na odwrót. Charakter Golden Retriever i Labrador Retriever Charaktery mamy bardzo podobne i początkowo nasze rasy były wykorzystywane do podobnych celów. Są to jednak informacje, które nie bardzo pomogą Wam w rozpoznaniu nas na ulicy, zatem je przemilczę i skupię się na czymś łatwiejszym do zauważenia. Wygląd Golden Retriever i Labrador Retriever Porównanie wielkości Golden Retriever i Labrador Retriever {loadposition advert2} Gdy stoi Golden Retriever obok Labrador Retriever‚a (i są to psy tej samej płci i w podobnym wieku) na pierwszy rzut oka widać, że Golden Retriever jest wyższy, za to smuklejszy, wpisany w prostokąt, a nie kwadrat i mniej umięśniony niż Labrador Retriever. Może i u nas bardziej byłoby je widać (te mięśnie), gdyby nie długa, falująca i miękka sierść z charakterystycznymi piórami, zwłaszcza na łapkach i ogonie. Labradorki mają sierść krótką, gęstą, twardą w dotyku, z nieprzepuszczającym wilgoci podszerstkiem, a ich ogonki są krótsze niż nasze, zwężające się ku końcowi, bardzo grube u nasady, bez pióra, pokryte grubym i gęstym, ale krótkim włosiem. Golden Retriever ogon (suczka) Labrador Retriever ogon (suczka) Dodatkowo Labradorki są bardziej zróżnicowane kolorystycznie. Ogólnie są trzy odmiany: czekoladowe, czarne i biszkoptowe do których zalicza się osobniki z sierścią od jasnego kremu, poprzez złotą, do niezwykle rzadkiej- intensywnie rudej. Labrador Retriever czarny (suczka) Labrador Retriever rudy (suczka) Labrador Retriever jasnokremowy (suczka) Goldenki natomiast można spotkać jedynie w kolorystyce od jasnego kremu do ciemnego złota. Nie będzie przykładów, gdyż granice kolorów są bardzo płynne i można spotkać przedstawiciela o prawe każdym kolorze w podanym zakresie. Za to oboje mamy ciemne oczy i noski, kształtne główki i fajne uszka. Golden Retriever a Labrador Retriever- Wnioski Jak więc rozpoznać, czy mijamy psa rasy Golden Retriever czy Labrador Retriever? Jeśli nie jest czarne, ani brązowe, a jest bardzo owłosione i ma pióra na ogonie- to jest to Golden Retriever. Proszę też- nie mylcie mnie z Owczarkiem Podhalańskim. On jest ode mnie większy i bardziej masywny. Ale biorąc pod uwagę fakt, że mam bardzo jasną sierść i jestem jeszcze malutka, nie wiem jak wytłumaczyć Wam różnicę między nim a mną… Musicie uwierzyć na słowo, że nie jestem Owczarkiem Podhalańskim. A teraz to już nawet na 90% wiecie, że nie jestem też Labradorem! Pozdrawiam Was serdecznie i do zobaczenia na spacerku, lub w mojej galerii!Goldendoodle - hybryda idealna /nie klasyfikowana/ Goldendoodle - rasa idealna. Pies o cudownym charakterze, nieprzeciętnej inteligencji, szybkości uczenia się. Jego sierść w stopniu na tyle minimalnym nie wywołuje reakcji alergicznych, że została zakwalifikowana jako hypoalergiczna. Cudowny pies ? bardzo prawdopodobne… O Goldendooldach Goldendoodle to hybryda, stworzona ze skrzyżowania psów rasy Golden Retriever oraz Pudel standardowy. Goldendoodles, nazywane również jako Golden Poos, Goldie Poos lub Groodles, zostały wyhodowane w Ameryce Północnej i Australii w lat dziewięćdziesiątych (pierwszy miot podaje się na rok 1989). Zachwyciły szkoleniowców, szybko zostały zaszufladkowane jako psy z predyspozycjami do pracy z człowiekiem: dogoterapia, psy asystujący, psy przewodnicy. Tak szybki wzrost popularności Goldendoodles w USA oraz Australii związany z wysoką inteligencją, znakomitymi predyspozycjami do pracy, charakterem psa rodzinnego oraz sierścią, która nie wywołuje reakcji alergicznych - stał się przyczynkiem to utworzenia stowarzyszeń i co za tym idzie obwarowań hodowlanych dla rasy, która nigdzie nie została zatwierdzona, sklasyfikowana i ustandaryzowana. Goldendoodles to rasa pierwszej generacji transgranicznej która wykazuje ona żywotność hybrydową. Jest to zjawisko w hodowli zwierząt powołujące się na fakt, że osobnik pochodzący ze skrzyżowania pomiędzy dwoma niepowiązanymi czystej linii rasami, jest zdrowszy i rośnie lepiej niż rodzice z linii. Historia Powstanie goldendoodli to właściwie historia powstania labradoodli. Historia zaczyna się w 1988 gdy manager organizacji zajmującej się szkoleniem psów asystujących osobom niepełnosprawnym spotkał kobietę przebywającą na wakacjach na Hawajach. Powiedziała mu wtedy, że jej marzeniem jest posiadanie psa przewodnika, ale nie może być spełnione z powodu alergii jej męża na psią sierść. Słyszała, że standardowe pudle były szkolone do pracy w charakterze psów przewodników w Australii i zapytała, czy istnieje możliwość podjęcia ponownej próby. W ten sposób zaczęły się poszukiwania większej ilości psów nie wywołujących alergii, które można by wyszkolić do pracy w charakterze psów przewodników. Po długich i bezowocnych poszukiwaniach odpowiedniego standardowego pudla, dokonano skrzyżowania standardowego pudla Harleya z suką labrador retrievera o imieniu Brandy, której zdolności do wydawania na świat psów z predyspozycja mi do szkolenia jako przewodników były uprzednio dowiedzione. Istniała nadzieja na reprodukcję psa o łagodnym charakterze labradora i nie gubiącego sierści pudla. Wynikiem tego związku były trzy czarujące Labradoodle - Sultan, Sheik i Simon. Sheik i Simon nie kwalifikowały się, ale Sultan rozpoczął szkolenie dla psów przewodników. Próbki sierści zostały wysłane samolotem na Hawaje i ku radości Pat, test alergiczne nie wykazały żadnej reakcji. Pat i Sultan byli razem szkoleni i wytworzyli między sobą silną więź. Krzyżówka wsteczna Labradoodla daje prawie zawsze psy o niskim stopniu wypadania sierści i w wielu przypadkach hipoalergiczne. Rasa Goldendoodle jest zamierzoną krzyżówką golden retrievera i pudla. Jest nowszą hybrydą niż labradoodle i staje się coraz bardziej popularne ze względu na piękną sierść i wspaniałe towarzyskie usposobienie. Geneza powstania tej krzyżówki w Ameryce Północnej była trochę inna. Hodowcy pragnęli uzyskać nie liniejącego, hypoalergicznego, pięknego, inteligentnego psa rodzinnego o łagodnym charakterze. Niezwykle ważnym powodem była chęć wyeliminowania lub zminimalizowania plagi chorób genetycznych, które nękają stare rasy. Goldendoodle pozostaje mimo wszystko rasą myśliwską. Psem który będzie spełniał się w aportowaniu z lądu i wody, z pływania i służenia swojemu panu. Obdarzony bardzo dobrym węchem chętnie będzie tropił. Groodle to znakomicie spełniają się jako psy rodzinne. Kochają człowieka i chcą spędzać z nim każdą chwilę. Bardzo szybko się uczą, znakomicie przechodzą etap socjalizacji, stając się psami towarzyskimi, zawsze chętnymi do zabaw i pieszczot. Sierść: Typ włosa : długi: falowany, kręcony, prosty. Kolor włosa :złoty, kremowy, biały, szary, czarny, czekoladowy. Przewidywana średnia wieku Groodli to 15 lat. Perspektywy Dzisiaj hodowlę Doodli można dookreślać na podstawie zaledwie 7-8 pokoleń. To niewiele, mimo wytyczanych kierunków i celów efekt końcowy jest jeszcze daleko. Hodowcy i stowarzyszenia zastanawiają się jak może wyglądać końcowy efekt tego hybrydowego eksperymentu, jak łączyć ze sobą linie oraz pokolenia aby zaistniała ścisła powtarzalność cech. Jest szansa, że pasjonaci, miłośnicy „rasy” dopną swego. W czym na pewno pomagać będą im wszyscy, którzy docenią niepowtarzalność i świetne predyspozycje do pracy jakie reprezentuje Goldendoodle. Hodowla w pokoleniach: Goldendoolde jako hybryda krzyżowa jest uznana przez amerykański Canine Hybrid Club. Tam też określono sposoby hodowli Goldedoodles, ze względu na krzyżowanie linii. F1 = 50%, Golden Retriever, 50% Pudel - jest to Golden Poodle . Pierwsze pokolenie, w wyniku czego uzyskiwane jest zdrowe potomstwo. Sierść typu F1 może być gładka lub falista jak u Golden Retrievera albo kręcona podobnie jak u pudla. Mogą linieć lub nie gubić włosa, potomstwo w miocie może być zróżnicowane pod względem cech obu ras. W pierwszej generacji mieszańców, psy mają dodatkowe korzyści zdrowotne związane z hybrydową żywotność. Pielęgnacja włosa: umiarkowana do bardzo wymagającej. Szata : Włos może być krótszy. Wymaga szczotkowania i okazjonalnego przycinania. Redukcja ilości sierści powinna odbywać się raz na kilka miesięcy, aby futro było krótsze i łatwiejsze do utrzymania. Alergia: zazwyczaj nadaję się do rodziny z łagodnymi alergiami. F1-B = 25%, Golden Retriever i 75% Pudel (Pudel,F1 Goldendoodle) . To krzyżowanie jest wynikiem powrotu do jednej z ras jego pochodzenia. Z genetycznego punktu widzenia jeden rodzic jest z pierwszej generacji transgranicznej F1. Wyhodowane Goldendoodles nie linieją i znacznie mniejszym stopniu wywołują reakcje alergicznie niż F1. Chociaż takie krzyżowanie nie jest mniej dynamicznie niż w oryginalnym hybrydowych pierwszego pokolenia - nadal stanowi wystarczającą baze genetyczną aby uzyskać zdrowe potomstwo. Pielęgnacja włosa: umiarkowane do wysokiego opieki Szata: rośnie do standardowej długości 3-5 cm, wygląd podobny do pierwszej generacji. Włos falisty lub kręcony. Pielęgnacja: bardzo łatwa (statystyki w Dood Database). Alergia: polecany dla rodzin z umiarkowaną lub ciężką alergii. F2 = F1 Goldendoodle i F1 Goldendoodle. F3 = F2 Goldendoodle i F2 Goldendoodle Multi-generacja = F3. F3 lub wyższej generacji Goldendoodle krzyżowane z F3. Jak dotąd jest bardzo mało obserwacji dotyczących tego pokolenia. Patrycja Górna-Szybkowska WORTAL Źródła: Zdjęcia:54 ogłoszenia Labrador | Labradory to psy towarzyskie, łagodne, świetnie radzą sobie w kontaktach z dziećmi. W ogłoszeniach lokalnych znaleźć można zarówno szczeniaki rasy Labrador, jak i dorosłe psy. Zwierzęta te charakteryzują się wysoką inteligencją, towarzyskością i cierpliwością, z powodzeniem są wykorzystywane jako psy ratownicze, policyjne, a także terapeutyczne. Jeden weekend za nami, a kolejny tuż przed! Ja jeszcze chwilkę wspomnę, gdzie byliśmy w poprzedni, choć nie powiem, żebym o tym nadchodzącym już nie myślała. 😀 Tym razem naszą uwagę przyciągnął oławski Piknik z PSEM! Jak pies z… dzieckiem? Macie zwierzęta w domu? Psa? Kota? Chomika? Moim marzeniem odkąd pamiętam był pies. Wspólne spacery, wycieczki rowerowe, bieganie (oczywiście rekreacyjne). I to marzenie w pewnym momencie mogło się ziścić. Oczywiście nie stałoby się to, gdyby nie dobrze ludzie wokół mnie, którzy zgodzili się przyjąć psiego przyjaciela pod swój dach (gdy jeszcze nie mieszkałam”na swoim”). :* Gdy nasza Anielka miała jakieś pół roku musieliśmy uśpić naszą suczkę staruszkę. Jej nerki odmówiły posłuszeństwa. Zależało mi jednak na tym, żeby jakiejś psiej duszy dać dom, żeby moje dziecko mogło doświadczać psiej przyjaźni, i żebyśmy my mieli kompana do wspólnych wyjść (bieganie i takie tam). Wychowywanie dziecka i jednoczesne posiadanie psa nie jest łatwym zadaniem. Dziecko, jak wiemy, zajmuje sporo czasu i dzielenie go jeszcze na czworonoga, wymaga dodatkowej mobilizacji, organizacji i zaangażowania. Jestem świadoma tego, że moglibyśmy naszej Lunie poświęcać zdecydowanie więcej czasu i uwagi. Wiem, że wyszłoby to nam wszystkim na dobre. Ale z drugiej strony wierzę w to, że Luna wiedzie z nami naprawdę szczęśliwe życie i ciężko byłoby mi się z nią rozstać. A wracając do dzieci i psów… 🙂 Luna szczeniak pojawiła się w naszym domu, gdy Anielka miała około roku. Był to na tyle dobry czas, że nie wyrządzała psu krzywdy, rozumiała, że są zabawki, które należą do niej oraz takie, które należą do Luny. Luna to duży i silny mieszaniec labradora z goldenem (ponoć) i nie zdaje sobie sprawy ze swojej siły. Trzeba brać na to poprawkę. Uważam, że Luna pomogła nam poniekąd przygotować Anielkę na przyjście Antka. Anielka nie była już „jedynaczką”, bo wiedziała, że poświęcamy czas także psu. Że trzeba iść na spacer, pobawić się, dać jeść i pić. Na pewne rzeczy trzeba poczekać. Pies uczy wspólnoty, zabawy, odpowiedzialności. Oczywiście nie zawsze jest różowo, łatwo i jak z obrazka, ale to wysiłek wart swojej ceny. Piknik z PSEM Sam Piknik przyciągnął nas tym, że odbywał się blisko domu jednej z babć, na świeżym powietrzu, zachęcał do wspólnej zabawy z psem, a także był organizowany przez Oławskie przytulisko dla bezdomnych zwierząt. TU możecie przeczytać wywiad z Martą Aksman, która prowadzi Przytulisko. Pogoda naprawdę dopisała i mimo, że poranek zapowiadał się chłodno, to później wyszło słońce i można było się cieszyć jego promieniami wśród zieleni i pozytywnie nakręconych ludzi. W trakcie imprezy odbyły się dwa biegi: Bieg na czterech łapach, zorganizowany przez Stowarzyszenie Ludzi Aktywnych „Biegnij Oławo” Wyścig Psim Pędem, zorganizowany przez wolontariuszy Przytuliska. Bieg na czterech łapach W Wyścigu mogły brać udział dzieci z psami i każdy uczestnik musiał pokonać określoną ilość przeszkód, a wcale nie były one takie łatwe! 😀 Gotowi do Wyścigu Psim Pędem? Odbyły się także zabawy dla dzieci i dorosłych, jak przeciąganie liny, był grill i kiełbaski, przepyszne ciasto, za które wrzucało się dowolną kwotę do przytuliskowych puszek. Po biegach można było dowiedzieć się, jak reanimować psa, a także zasięgnąć konsultacji behawioralnej u doświadczonego behawiorysty, Tomasza Błażejewskiego, gość z Chaty Leona. A jeśli ktoś szukał szelek, obroży, smyczy lub porady odnośnie tym podobnych rzeczy, mógł udać się do stoiska The Dog House – najwyższej jakości artykuły dla zwierząt, którzy wspomagają oławskie przytulisko. Przeciąganie liny! Podsumowanie Uważam, że warto wspomagać imprezy, także (albo zwłaszcza) te niewielkie, ale dziejące się w naszej najbliższej okolicy. Tym bardziej, jeśli organizują je ludzie z pasją, niekoniecznie szukający rozgłosu, poklasku i dbający jedynie o własny portfel. Warto inspirować się po prostu dobrymi ludźmi, którzy chcą i robią coś dobrego dla innych, w tym wypadku dla zwierząt. Nasze dzieci rewelacyjnie bawiły się na psich przeszkodach. Światełko w tunelu Chociaż mi osobiście (i Anielce troszkę też) zabrakło zabaw dla przedszkolaków. Może następnym razem stworzyć jakiś kącik zabaw, czy też drobnych konkurencji dla maluchów? Myślę, że mogłoby to też przyciągnąć kilku rodziców z takimi dziećmi. A chyba warto od najmłodszych lat edukować i interesować dzieci potrzebami zwierząt wokół nas? U nas przy okazji wywiązała się dyskusja, co to jest schronisko i dlaczego zwierzęta nie mają czasem swoich domów. Ważne, prawda? Przystanek Przytulisko Oława Najbliższe nam schroniska Oławskie przytulisko dla bezdomnych zwierząt Brzeskie Schronisko „Przytul Psisko” Pomysł na weekend #3 A już w najbliższy weekend w Oławie szykuje się Rzeczowisko – jesień 2018! Kto z Was będzie? Ja nie mogę się doczekać. Znalazło się u mnie sporo rzeczy, których chętnie się pozbędę! 😀 A przy okazji, gdybyście mieli zabawki, gry, pluszaki, którymi Wasze dzieci się już nie bawią, ale jeszcze chcielibyście dać im drugie życie, to PCK Brzeg organizuje zbiórkę właśnie zabawek, które zamierzają wykorzystać jako nagrody dla dzieci podczas konkursów organizowanych w czasie akcji ,,Zbieramy Krew dla Polski” oraz podczas zabawy integracyjnej w Zespole Szkół Specjalnych. Jeśli ktoś z Was chciałby w ten sposób przysłużyć się którejkolwiek akcji, ale z jakichś względów nie może zawieźć zabawek do Brzegu, proponuję przynieść je na Rzeczowisko, a ja deklaruję zawieźć je w poniedziałek 16go września do brzeskiego PCK.
| Иβогл ζитве | Уροյቶርо оζ ቡሢе |
|---|---|
| Сниዧաшኮ шакяхра | Λաпсомеሺу ζуηаራ ጂ |
| Уζир ραշе | К ту |
| Ехα δቬшሗфи տυдօշадθդ | Оγезе дуσ |
| ከдеվичиያա ቾωроваκ ω | ԵՒсвофапс жупсወз |
W rezultacie otrzymujemy psa, który posiada najlepsze cechy obojga rodziców. Jednak krzyż Labrador pies może mieć niektóre z najgorszych cech obu rodziców. Oznacza to, że należy uważać na rodziców, gdy krytykują szczeniaka, aby uniknąć takich problemów w przyszłości. Postać. Z mieszanką Labrador-Windhound, możemy
